بر پایه کاربید

پی وی سی مبتنی بر کاربید به پلی وینیل کلرید (PVC) گفته می شود که با استفاده از استیلن مشتق شده از کاربید کلسیم به عنوان ماده خام تولید می شود. این روش به ویژه در مناطقی رایج است که گاز طبیعی یا نفت، که معمولاً در مسیر اتیلن برای تولید PVC استفاده می‌شود، کمتر یا گران‌تر است. تولید پی وی سی بر پایه کاربید شامل واکنش کاربید کلسیم با آب برای تولید استیلن است که سپس برای تولید مونومر وینیل کلرید (VCM) از طریق یک سری واکنش های شیمیایی استفاده می شود. سپس این VCM برای تولید PVC پلیمریزه می شود. PVC مبتنی بر کاربید دارای بسیاری از خواص مشابه PVC مبتنی بر اتیلن است، از جمله دوام، مقاومت شیمیایی و تطبیق پذیری. می توان آن را در هر دو شکل سفت و انعطاف پذیر برای طیف گسترده ای از کاربردها، از لوله ها و اتصالات گرفته تا کفپوش، عایق کابل، و دستگاه های پزشکی استفاده کرد. با این حال، استفاده از کاربید کلسیم، یک ماده جامد، در فرآیند تولید منجر به ملاحظات زیست محیطی متفاوتی در مقایسه با مسیر اتیلن می شود. تولید پی وی سی بر پایه کاربید با تولید مواد زائد مانند هیدروکسید کلسیم (آهک خشک شده) همراه است که نیاز به دفع یا تصفیه مناسب دارد. علاوه بر این، ماهیت انرژی بر فرآیند کاربید و اثرات زیست محیطی مرتبط، منجر به ترجیح PVC مبتنی بر اتیلن در مناطقی شده است که گاز طبیعی به راحتی در دسترس است. با این وجود، PVC مبتنی بر کاربید در مناطقی که مواد اولیه جایگزین از نظر اقتصادی مقرون به صرفه هستند، یک ماده حیاتی باقی می‌ماند و همچنان نقش اساسی در زنجیره تامین جهانی PVC دارد.